Snycerstwo w Europie, rozwój i okres świetności

snycerstwo

Snycerstwo jest bardzo starą sztuką rzeźbienia w drewnie. Było znane prawdopodobnie już od górnego paleolitu i jest obecne w sztuce po dzień dzisiejszy. Swój rozwój przeżyło w starożytności i we wczesnym średniowieczu. Rzeźby z drewna były popularne już między innymi w starożytnej Grecji, a niektóre przykłady sztuki snycerskiej z tego okresu zachowały się aż do dziś. Jakie były początki europejskiego snycerstwa?

Snycerstwo to sztuka rzeźbienia w drewnie, w której snycerz wykonuje rzeźby z użyciem dłuta oraz podbijaka, podobnie jak w kamieniarstwie. Sztuka znana była już w starożytności i w niewiele zmienionej formie przetrwała do dziś. Znano ją już u zarania dziejów europejskiej cywilizacji. Wiele rzeźb przetrwało po dziś dzień. Przykładem są nieliczne przykłady rzeźb znajdowanych w sumeryjskich grobowcach. Największa kolekcja rzeźb zachowała się w Egipcie, dzięki jego suchemu klimatowi.

Rzeźby z drewna w starożytnej Grecji i Bizancjum

Wiadomo, ze rzeźby z drewna były bardzo popularne w starożytnej Grecji. Niektóre przedstawiały przyodziane, wyraźnie określone figury postaci, inne zaś nagie sylwetki, również o mniej zarysowanych kształtach. Obecnie wiemy, że w epoce klasycznej w świątyni Erechtejon czczono rzeźbę Ateny, która była wykonana z drewna oliwnego. Okres począwszy od epoki helleńskiej w Grecji, aż po średniowiecze, to czas kiedy drewno praktycznie nie pojawiało się  w pracach rzeźbiarzy. Pracowali oni wówczas głównie w marmurze oraz brązie.

W Bizancjum wszystkie rzeźby z drewna zostały zniszczone przez wojny obrazoburcze, a drewno było wykorzystywane głównie jako materiał na ozdobne meble oraz przedmioty codziennego użytku.

Snycerstwo w epoce Wikingów

W X wieku snycerstwo przeżyło intensywny rozwój dzięki Wikingom. W tym czasie popularność rzeźb z drewna zaczęła znacząco rosnąć, przede wszystkim w świecie germańskim. Przykładem sztuki snycerskiej tego okresu jest naturalnej wielkości krucyfiks Gero wykonany dla katedry w Kolonii z drewna dębowego.

Reformacja usunęła z północnoeuropejckich kościołów rzeźby w drewnie, natomiast promował je następnie Sobór Trydencki. Ich popularność zmniejszyła się dopiero z nastaniem epoki neoklasycyzmu.

Współcześnie snycerstwo jest niszową sztuką kojarzoną z folklorem oraz popularną głównie na Podhalu i Beskidach. Sztukę rzeźbienia w drewnie ponownie spopularyzowały między innymi prace Witkacego. Możemy podziwiać je w Zakopanem, gdzie do dziś zachowały się niektóre budynki zaprojektowane przez Stanisława Witkiewicza.

  • Na podstawie książki: Sztuka rzeźbienia w drewnie – Ilustrowany podręcznik Snycerza, Josepmaria T. Cami, Jacinto Santamera

Related posts

Leave a Comment